หลังกลับบ้านมาได้สิบกว่าวัน ลลินาเริ่มเข้าใจว่าความเข้าที่ของชีวิตพ่อแม่มือใหม่ มันไม่ได้มาเป็นเส้นตรงและมีอะไรใหม่ๆ ให้เรียนรู้เสมอ
กลางวันดูเหมือนทุกอย่างจะเรียบร้อย ลีล่ากินนม หลับตื่นเป็นเวลา พี่เลี้ยงกับแม่บ้านช่วยดูแลงานบ้านให้ ลลินาได้พักบ้างจนสุขภาพกลับมาแข็งแรง มาวัชร์เริ่มไปทำงานตามปกติและกลับบ้านตรงเวลา
แต่คืนนั้น… เหมือนทุกอย่างถูกรีเซ็ตใหม่หมด
เด็กหญิงมิลินร้องตั้งแต่หัวค่ำ เสียงร้องค่อย ๆ ดังขึ้นทำอย่างไรก็ไม่เงียบ จนกลายเป็นเสียงสะอื้นที่บีบหัวใจคนเป็นแม่ให้แน่นขึ้นทุกนาที
ลลินาลุกขึ้นให้นมแล้ว เปลี่ยนผ้าอ้อมแล้ว อุ้มแนบอกและพาเดินกล่อมแล้วเด็กน้อยก็ยังไม่หยุดร้อง
คนเป็นแม่นั่งลงบนขอบเตียงด้วยความกังวล เลี้ยงลูกอ่อนจนอยากร้องไห้เป็นอย่างไรเธอเพิ่งรู้จักในวันนี้
แล้วมาวัชร์ก็เอื้อมมารับลูกไปจากอ้อมแขนเธออย่างเงียบ ๆ
“เดี๋ยวผมอุ้มเองครับ ลิลนอนเถอะ” เขาพูดเสียงเบา
