ลลินาไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งเธอจะยอมให้มาวัชร์ “พาไปตรวจครรภ์” อีกครั้ง
แต่หลังจากที่วันวิสาข์แนะนำโรงพยาบาลของบ้านเขา โรงพยาบาลโชติภิวรรธที่เพิ่งรีโนเวทโซนสูติ–กุมารแพทย์ไปหมาด ๆ เธอก็คิดอยู่หลายวันว่าอาจลองไปดูไว้ก็ดี เผื่อจำเป็นต้องคลอดเร็วกว่าแผน
พอเขารู้เรื่องนี้จากแม่ เขารีบโทรมาทันที “ลิล นัดวันไหนครับ เดี๋ยวผมพาไป”
“คุณไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ ลิลไปเอง”
“ไม่ลำบากครับ ผมอยากไป ผมไปได้ทุกเมื่อ… แค่บอกผม”
น้ำเสียงนั้นจริงใจจนเธอยอมปล่อยให้เขามีบทบาทเล็ก ๆ ในชีวิตอีกครั้ง “ได้ค่ะ”
เธอเลือกนัดเช้าวันธรรมดาเพื่อเลี่ยงคนเยอะ และบอกเขาแบบห้วน ๆ ว่าไม่ต้องรีบ แต่เมื่อถึงเวลา ก็พบว่าเขามายืนรอหน้าห้องอยู่แล้ว
เขายิ้มให้อย่างดีใจเสมือนเธอเปิดประตูให้เขาเข้ามาในโลกเล็ก ๆ ของเธออีกครั้ง แม้เป็นเพียงช่องประตูที่แง้มไว้แค่นิดเดียว
ณ โรงพยาบาลโชติภิวรรธ (สาขากรุงเทพฯ)
ตึกสีขาวทันสมัย แผนกสูติอ
