วันตรวจครรภ์ถี่ขึ้นตามนัด หมอนัดให้เธอไปถี่กว่าเดิม เพราะยังมีประวัติแท้งคุกคามและเครียดสะสม และมาวัชร์ไม่เคยปล่อยให้เธอไปคนเดียวอีกเลย
เขาไปด้วยแทบทุกครั้ง นั่งข้าง ๆ ตอนรอคิว คอยเตรียมน้ำและขนมให้เผื่อเธอหิว คอยตอบคำถามพยาบาลแทนเธอทุกอย่าง
จนพยาบาลคนหนึ่งยิ้มแซว “คุณพ่อดูตื่นเต้นกว่าคุณแม่อีกนะคะ”
มาวัชร์ยิ้มแบบเขิน ๆ “ครับ… มีลูกคนแรก เอาไว้คนต่อๆ ไปคงดีขึ้นกว่านี้”
วันนั้นเอง หลังตรวจเสร็จลลินาเดินออกมาที่หน้าห้องยา เธอกำลังนั่งพักบนเก้าอี้ตัวเดิม ก็ได้ยินเสียงเด็กเล็กหัวเราะคิกคักดังมาแต่ไกล
“น้าลิล” เสียงใส ๆ ตามด้วยเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามาใกล้
นาเนียร์ในชุดเดรสสีชมพูน่ารักยืนยิ้ม มือเล็กยื่นของบางอย่างให้เป็นสติกเกอร์รูปหัวใจที่เธอได้จากพยาบาล
ลลินาหัวเราะ “น่ารักจังเลยค่ะนาเนียร์”
เด็กน้อยเอียงคอ ก่อนจะพยายามปีนขึ้นเก้าอี้เหมือนอยากขึ้นมานั่งบนตัก
“อุ๊ย… ไม่ได้ค่ะ” ลลิน
