ผ่านมาเกือบสองเดือนนับจากวันที่ลลินายินยอมให้มาวัชร์กลับเข้ามาในโลกของเธออีกครั้ง ชีวิตของทั้งสองเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ความเกร็งเคอะเขินก็ลดลงจนกลายเป็นความคุ้นเคยที่ดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ
เย็นวันเสาร์มาวัชร์ชวนเธอไปบ้านใหญ่ หลังจากที่เขาไม่ได้ไปมานานแล้ว
“พรุ่งนี้เช้าไปบ้านด้วยกันนะครับลิล แม่บอกว่าจะทำกับข้าวที่ลิลชอบไว้รอ”
หญิงสาวฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาชวนเธอไปบ้านอย่างเป็นทางการ หลังจากเกือบสามปีที่รู้จักกันเธอเคยคิดว่าประตูบ้านของตระกูลโชติภิวรรธเป็นที่ที่ตัวเองไม่น่าได้เข้าไปแบบที่ทุกคนยินดีต้อนรับ แต่ท่าทีของมาวัชร์และแม่กับพี่สาวเขาๆ ในช่วงหลังๆ ที่ได้รู้จักกันบอกว่าเธออาจจะกังวลไปเอง
“ไปก็ได้ค่ะ ลิลควรมีอะไรไปฝากท่านไหมคะ ท่านชอบขนมหรือของกินอะไรไหม” ลลินาไม่แน่ใจว่าท่านชอบอะไร
“ถ้าถามว่าแม่ชอบอะไร ก็น่าจะเป็นคุณนะลิล” มาวัชร์พูดปนหัวเราะ เขาไม่ได้เ
