เย็นวันเดียวกันนั้น..
คนตัวเล็กเดินกลับจากที่ทำงาน เธอถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน เพราะคิดว่าคืนนี้จะไปนอนที่ไหนดี
เพียงไม่นานก็เดินมาถึงห้องเช่าที่เพิ่งจะใช้นอนได้แค่สองคืน
กระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของของเธอถูกวางไว้โต๊ะด้านหน้า คงจะวางตั้งแต่เมื่อเช้านี้แล้ว เพราะฝุ่นเกาะเต็ม
ทำไมทุกคนถึงใจร้ายกับเธอได้ถึงเพียงนี้ "...เราผิดตั้งแต่เกิดแล้วใช่ไหม" อุตส่าห์พยายามปลอบใจตัวเองว่าทำดีที่สุดแล้ว แต่คนรอบข้างทำไมดูเหมือนไม่เข้าใจเลย
แววตาอันเศร้าสร้อยมองข้าวของที่กองอยู่ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้มีฝุ่นเกาะอยู่มากมาย เพราะรถผ่านไปมา
มือเรียวยื่นไปหยิบกระเป๋า พยายามหยุดน้ำตาตัวเองไม่ให้มันไหลออกมา เพราะเรื่องแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้อยู่แล้ว แต่ทันใดนั้นก็มีมือของใครบางคนคว้าเอากระเป๋าจากมือของเธอไป
"คุณ?" หญิงสาวรีบหันไปมอง แต่เขาก็ไม่พูดอะไร ยังเอากระเป๋าที่เหลือจับยัดขึ้นรถ "เอากระเป๋าฉันลงมานะ" วาดด
