"แม่บอกแกแล้วไงว่าอย่าทำมารยาทแบบนี้กับแม่ชี" อรชรรีบห้ามปรามลูกไว้ก่อนที่จะเลยเถิดมากไปกว่านี้
"ผมต้องแคร์คนทั้งโลกเหรอครับแม่ แล้วใครแคร์ผมบ้าง แม่รู้ไหมว่าผมเจ็บตรงนี้" มือแกร่งแตะลงที่หน้าอกข้างซ้ายเพื่อเป็นการยืนยันให้ผู้เป็นแม่เห็นว่าตรงไหนที่เขาเจ็บ
"ลูกไม่ต้องแคร์คนทั้งโลกก็ได้ หรือลูกไม่ต้องแคร์แม่ก็ได้ แต่ลูกควรแคร์แม่ชีท่าน"
"ผมขอเหตุผลมาหนึ่งข้อ ทำไมผมต้องแคร์แม่ชีคนนี้ด้วย" เสียงเรียบได้ถูกเปล่งออกจากริมฝีปากหนา
"ไม่นะอรชร" แม่ชีหันไปห้ามพร้อมกับส่ายหน้าปรามไว้ไม่ให้พูด
"ให้ฉันพูดเถอะค่ะแม่ชี เราจะให้เขาบาปแบบนี้ต่อไปอีกไม่ได้"
ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็รอฟังแบบใจจดใจจ่อ
"แม่ชีคนนี้คือแม่แท้ๆ ของลูก" คำนี้นางต้องเป็นคนพูดเอง ถึงจะมีน้ำหนักมากพอ ..แต่พอได้พูดออกมาแล้วก็โล่งอกมาก ไม่ต้องได้แบกรับอะไรหนักๆ ไว้อีกแล้ว
..พอคำพูดประโยคนี้ออกจากปากของผู้เป็นแม่ อาทิตย์ถึงก
