“ไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่ กล้าดีไม่น้อยเลยนะ”
ให้หลังผู้เป็นหลานสาวเพียงคนเดียวขอตัวเดินออกไปรับโทรศัพท์บิดา คนเป็นใหญ่ในคฤหาสน์ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดที่ริมฝีปาก นั่นบ่งบอกได้ทันทีว่าหล่อนอยากที่จะจบมื้ออาหารกลางวันในสวนแอร์เย็นฉ่ำนี้แล้ว
ไม่คิดว่ายัยหลานตัวดีนั่นจะกล้าพาอดีตคู่นอนติดสอยห้อยตามกันมาด้วย เห็นว่าหล่อนใจดีทำเป็นหลับหูหลับตาให้หน่อยก็ชักจะเอาใหญ่แล้ว
“ขอโทษด้วยครับ ถ้าผมมารบกวน คราวหลัง—”
“คิดว่าเธอจะได้มาเหยียบที่นี่ซ้ำอีกหรือยังไง หวังสูงเหมือนคนเป็นพ่อไม่มีผิด”
คิร่าบีบมือเข้าหากันแน่น คำดูถูกดูแคลนไม่ได้ทำให้เขานึกโกรธเคือง แต่กำลังเจ็บใจเพราะตอนนี้ตัวเองไม่ได้มีอะไรที่เหมาะสมกับเขียนฝันเลย ก็ไม่แปลกทที่คุณย่าอีกฝ่ายจะดูไม่ชอบกันขนาดนี้ แค่ได้นั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับญาติผู้ใหญ่ฝั่งเขียนฝันในสภาพแบบนี้ก็นับว่าเป็นบุญแล้ว
เขาต้องพยายามมากกว่านี้ ต้องพิสูจน
