สกุลภักดีลี้วัฒนาตั้งแต่ในวัยเด็กคิร่าเคยคิดว่ามันเป็นบ้านซึ่งอบอุ่นของตนเองมาตลอดนั้นเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่มีผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในชีวิตบิดาเขา หลังจากที่มารดาเพิ่งเสียชีวิตลงไปได้ไม่นาน
ทว่าคงเป็นเพราะตอนนั้นเขาเองก็ยังเด็กมาก ไม่แปลกเลยที่จะตามเลห์เหลี่ยมของคนที่โตกว่าซึ่งมักใหญ่ใฝ่สูงไม่ทัน
เด็กชายยืนกอดตุ๊กตาตัวโปรดที่มารดามอบมันเอาไว้ให้คล้ายกับว่าเป็นตัวแทนก่อนจะลาจากโลกใบนี้ไปอย่างไม่หวนคืนกลับมาด้วยโรคร้าย สวนดอกไม้ตรงหน้าที่ผู้เป็นแม่เคยดูแลมาอย่างดีเริ่มเหี่ยวเฉาจนเด็กที่เคยร่าเริงซึ่งจะได้วิ่งเล่นในสวนของมารดาหลังเลิกเรียนทุกครั้งเริ่มมีจิตใจที่หม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด
อย่างไรมารดาถึงทิ้งให้คิร่าต้องอยู่คนเดียว คำถามมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในหัว จนกระทั่งมีเสียงของใครบางคนแทรกเข้ามาให้คิร่าที่ยืนเหม่อลอยอยู่นั้นหลุดออกจากภวังค์
‘วันนี้ไม่วิ่งเล่นเหรอคะคุณคิร่า’
‘ใคร’
‘อ่า ขอโท
