“เธอมาทำอะไรที่นี่อีก”
เฮือก!
พริ้มที่หลายวันมานี้ได้แต่สอดส่องหาบุคลลที่ตนเองนึกห่วงเป็นอย่างมากสะดุ้งตกใจสุดตัว เมื่อเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายนั้นเดินประชิดเข้าด้านหลังแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง วาโยคล้ายกับจะออกไปจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่หรือ อย่างไรเขาถึงวนกลับมาที่ห้องพักของคิร่าได้อีก
“เอ่อ...”
“สรุปยังไง เธอมาทำอะไร” ชายหนุ่มเห็นตั้งแต่อีกฝ่ายมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บริเวณหน้าห้องพักผู้ป่วยพิเศษตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทว่าก็ยังไม่สามารถที่จะปลีกตัวออกมาคุยกับพริ้มเป็นกิจจะลักษณะได้
กระทั่งวันนี้ที่วาโยคิดว่าอย่างไรเธอก็ต้องมาอีก เลยแกล้งทำเป็นถือกระเป๋าราวกับว่าจะกลับบ้านหลังจากที่อยู่เฝ้าคิร่ามาหลายวัน แล้วย้อนขึ้นมาในตอนที่พริ้มนั้นกำลังจะเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไปพอดี
“พะ...พริ้ม คือว่า”
“ถ้าไม่พูดก็กลับไป ทำอะไรไว้อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะโง่ดูไม่ออก ถ้าไม่ติดว่าที่ผ่านมาเธอเคยช่วยคิร่ามันเอา
