พิมพ์แพรดาวเดินทอดน่องไปตามห้างหรูในใจกลางเมือง กระเป๋าในมือเต็มไปด้วยของแบรนด์เนมที่เธอแทบไม่เคยกล้าแม้แต่จะมองเมื่อยังเป็นเธอคนก่อน ผู้หญิงธรรมดาที่ต้องนับเงินทุกบาทเพื่อเก็บเงินไว้ไปหาหมอ
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เธอรูดบัตรอย่างไม่ลังเลซื้อทุกอย่างที่อยากได้ เหมือนพยายามกลบความว่างเปล่าข้างในหัวใจ
“เห้อออ น่าเบื่อชะมัดจะตายก็ไม่ให้ตายอีก” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนเดินเข้าไปในร้านกาแฟชื่อดัง ทันใดนั้นเสียงทุ้มคุ้นๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
“น้องแพรจริงๆ ด้วย”
เธอชะงักหันกลับไปมองอย่างงุนงง ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรู หน้าตาหล่อเหลามีรอยยิ้มอบอุ่นยืนอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวกลับว่างเปล่า เธอพยายามนึกเท่าไหร่ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
“เอ่อ ขอโทษนะคะ เรารู้จักกันเหรอคะ?”
“พี่กวินไงครับรุ่นพี่น้องแพร” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ
“อ๋อ ค่ะจำแทบไม่ได้เลย” เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนแสร้งยิ้มบางๆ กลบเกลื่อน แต่ก็จำเ
