พิมพ์แพรดาวออกมาดูหนังกับพี่สาวในช่วงบ่าย ฟ้าวันใหม่เหลือบมองน้องสาวที่ดูเหม่อลอย ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“แพรถ้าไม่ไหว ไม่ต้องฝืนหรอก”
“พี่ฟ้าพูดเรื่องอะไรคะ” เธอหันมามองพี่สาว ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความเหนื่อยความลังเล และความพยายามจะเข้มแข็ง
“พี่รู้ว่าแพรรักคุณปริ้นท์มาก แต่เราไม่ควรพาตัวเองไปเจ็บขนาดนั้นนะ วิ่งตามคนไม่มีใจวิ่งให้ตายเขาก็ไม่หันกลับมามอง” ฟ้าวันใหม่มองน้องด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนยื่นมือมากุมเบาๆ
“แพร...” เธอยิ้มบางๆ ดวงตาสั่นระริก
“พี่ไม่ได้รักเขาหรอกแพรสบายใจได้ ไม่ต้องห่วงว่าเขาจะตามมาวอแวพี่หรอก แพรเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”
“แพรจะลองคิดดู”
บนจอหนังมีฉากพระเอกกับนางเอกบอกรักกัน แต่ในใจของหญิงสาวกลับรู้ดีว่า ความรักของเธอมันไม่ได้สวยงามแบบในจอเลยสักนิด
คนที่เคยผ่านความตายมาแล้วน่าจะใช้ชีวิตให้คุ้ม ทำไมต้องทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เอาไหนอย่างปรินวัชร์ด้วย แต่ทั้งพิมพ์แพรดาวกับชายหนุ่มก็
