พิชญ์ภาชามาที่บ้านของเทียนหอมซึ่งเป็นบ้านหลังเล็กที่อยู่ในสวนผลไม้ บริเวณด้านข้างปลูกผักมากมายร้ายล้อมไปด้วยต้นไม้เขาสังเกตว่ามีเพื่อนบ้านอยู่หลายหลัง ในสวนของเทียนหอมมีผลไม้อยู่หลายชนิด แต่น่าจะยังไม่เก็บเกี่ยวเพราะไม่ใช่ช่วงเก็บผลไม้
“อันนี่ของพี่นะ พี่แบ่งให้”
“พี่กินด้วย” น้องพี่น้องแบ่งขนมกันเพราะหากทะเลาะกันแย่งขนมแม่จะไม่ให้กินอีก ช่วงนี้เลยรักกันเพราะไม่อยากเห็นแม่เหนื่อย
เด็กๆ นั่งกินขนมกินรถของเล่นกันหน้าบ้านยายออกไปตลอดแล้ว ส่วนแม่นั้นซักผ้าอยู่หลังบ้านพวกเขาจึงมาวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน
พิชญ์ภาชาหัวใจเต้นรัวเมื่อเห็นใบหน้าของลูกแฝดทั้งสองคนที่นั่งกินขนมกันอยู่ ซึ่งมีใบหน้าคล้ายเขามากเขามั่นใจว่าเด็กๆ คือลูกของเขาใบหน้าออกฝรั่งขนาดนั้นเขาเดินเข้าไปใกล้จนเด็กแฝดเงยหน้าขึ้นมามอง
“สวัสดีครับเด็กๆ”
“ปะป๊า! / ปะป๊าจริงๆ ด้วย” สองแฝดวิ่งไปหาเขาเพราะจำรูปพ่อได้ว่าตาแบบนี้ พวกเขาไม่มี
