เทียนหอมนอนร้องไห้เมื่อรู้ว่าพิชญ์ภาชาขับรถออกไปพร้อมกับภรนีย์หลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จ ตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้วเขาก็ยังไม่กลับ เทียนหอมคิดทบทวนว่าต่อจากนี้จะทำอย่างไรต่อไป
แกร็ก
“อื้อ”
“ร้องไห้ทำไมเด็กดี” พิชญ์ภาชาเข้ามากอดร่างบางไว้ แล้วเช็ดน้ำตาออกจากหางตาของหญิงสาว
“คุณพีทเข้ามาทำไมคะ?” เทียนหอมกลัวว่าจะมีคนมาเห็นว่าพิชญ์ภาชาเข้ามาที่ห้องนอนของเธอ ซึ่งไม่เหมาะเพราะที่นี่เป็นห้องพักคนงานในบ้านของเขา
“ฉันขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ พั้นช์เขาต้องการความช่วยเหลือให้ฉันเป็นที่ปรึกษาให้”
“คุณจะกลับไปคบกับเขาเหรอคะ” เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เพราะอยากรู้ว่าเขาจะเอาอย่างไรต่อไปเธอจะได้วางแผนกับชีวิตถูกที่ถูกทาง
“เทียนหอมฉันมีเธออยู่ทั้งคนจะมีผู้หญิงคนอื่นทำไม”
“คุณผิดสัญญา”
“ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อยนะเด็กดี” พิชญ์ภาชาวางมือลงตรงหน้าท้องของเทียนหอมพอดี เขาขมวดคิ้วจนแทบจะพันผูกโบได้
“ทำไมท้องป่องไม่สบ
