หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป…
“สวัสดีค่ะพี่หมอ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยทักผม ซึ่งผมนอนอยู่บนเตียง
“…” ผมไม่สนใจเจ้าของเสียงที่พยายามจะตีสนิทกับผม
“ทานข้าวกันค่ะ วันนี้แตงกวาทำอาหารมาให้พี่หมอเพียบเลยนะคะ” เธอเดินลากโต๊ะล้อเลื่อนมาตรงหน้าผม
“ออกไป” ผมพูดสั้น ๆ แล้วหันไปกอดไอ้ซึมเศร้าที่นอนอยู่บนเตียงข้างกายผม
ตอนนี้ผมเรียกมันว่าซึมเศร้าได้เต็มปาก อย่างที่เมียผมเคยเรียก เพราะคำว่าความสุข มันหายไปตั้งแต่ที่เมียของผมจากไป
ผมกลับไปบ้านของมอร์ฟีนเมื่อห้าวันก่อน ภายในบ้านเงียบสงัด มีแม่บ้านและบอดี้การ์ด แต่กลิ่นอบขนมที่ผมเคยได้กลิ่นทุกครั้งที่กลับจากทำงานมันไม่มีแล้ว มีเพียงรูปที่ตั้งหน้างานศพที่เขียนวันที่เธอเกิด และวันที่เธอจากไป ผมเดินไปยังห้องเย็นที่เธอเคยอยู่ ตอนนี้ไม่เหลือแม้กลิ่นของเธอ ดอกกุหลาบที่ไอ้เคลิ้มหลานชายของผมเคยให้เธอก็แห้งเหี่ยวไม่เหลือความสวยงามอีกต่อไป
ผมกลับเข้ามาที่ห้องนอนขอ
