-สนามแข่งรถของสต๊อป-
เวลา 00.00 น.
“เสียดายความสุขไม่อยู่ ไอ้ต๊อปเอากลับบ้านด้วย” วอร์มถือนมอุ่นมาให้ฉัน แล้วก็นั่งลงข้างตัวฉัน ตอนนี้เราอยู่บนดาดฟ้า สถานที่ที่วอร์มยึดเป็นห้องนอนตัวเอง
กว่าจะห่อขนมเสร็จ ก็ใช้เวลาพอสมควร เพราะห่อไปเล่นไป พูดกวนพูดอ้อนหลอกให้ฉันยิ้มอยู่นั่นแหละ
“สนิทกับต๊อปแล้วเหรอ”
“ก็สนิทนะ เพราะวอร์มมัวแต่เมา”
“ก็เลิกเมาสิ”
“จะเลิกแล้วนี่ไง ตั้งแต่เมียกลับมาก็จะเลิกเมาแล้วครับ”
“ก็ดี”
“แต่จะเอาแทนนะ ขอเอาได้ไหมครับ” ปากไม่พูดเปล่า มือนี่เลื้อยมาตามตัว จะหื่นไปไหมพ่อคุณ
“เอาได้ค่ะ แต่เอาแก้วไปเก็บนะคะ” ฉันบอกและฉีกยิ้ม ส่วนอีกคนก็หงายหลังลงไปนอนตรงที่นอนทันที
“รักฟีนนะ” วอร์มพูดและเอามือมาจับเล่นที่เส้นผมของฉัน
ฉันวางแก้วไว้ที่โต๊ะข้างตัว จากนั้นก็ล้มตัวนอนลงข้าง ๆ วอร์ม วอร์มสอดแขนมาให้ฉันนอนหนุน
เรานอนมองหน้ากันเงียบ ๆ เป็นความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
