บ้านมอร์ฟีน...
“พ่อ…” เพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างทำให้ฉันเจ็บ ฉันจึงลืมตาขึ้นและได้เห็นว่าพ่อกำลังฉีดยาที่ต้นแขนฉัน
“เป็นยังไงบ้าง พ่อเป็นห่วงหนูมากรู้ไหม” พ่อก็ยังเป็นพ่อที่แสดงความห่วงใยอย่างชัดเจนเสมอ
“เคลิ้มไปไหนแล้วคะ” ฉันถามถึงคนที่พาฉันมาส่งที่บ้าน ระหว่างทางอย่างที่บอกว่าฉันเหนื่อย อยากนอนพัก ก็เลยพิงซบไหล่เคลิ้มแล้วก็หลับไป พอตื่นมาก็มาเจอพ่อของฉันนี่ไง
“นั่งเฝ้าลูกอยู่พักนึง โทรศัพท์ดังขึ้นก็เลยบอกพ่อว่าจะไปทำธุระ หนูนอนพักนะ แล้วช่วงนี้ก็อย่าดื้อกับวอร์ม พ่อจะรีบไปรีบกลับ” พ่อหอมลงที่หน้าผากของฉัน
“หนูจะไม่ดื้อ ไม่ออกจากบ้านไปไหน พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ตั้งใจทำงานของพ่อเลยค่ะ” ฉันให้คำมั่นสัญญากับพ่อ เพราะท่านต้องเดินทางไปต่างประเทศ ไปคุยเรื่องงานอะไรของท่านนั่นแหละ
ท่านบอกฉันไว้ล่วงหน้าแล้ว ซึ่งวันนี้คือวันที่ท่านต้องเดินทาง แต่ดูจากสีหน้าเหมือนท่านจะไม่อยากไป
“พ่อมีมอร์ฟีนคนเ
