"ใคร"
"??" ลูกหว้าได้ยินแม่ถามแบบนั้น ใบหน้างามถึงกับหันขวับกลับไปมองที่ประตูแบบตกใจ
ใช่แล้วคนที่เข้ามาก็คือ คนึงหาพร้อมกับโลกันตร์และอัญญารัตน์ ซึ่งตอนนี้ทั้งสามถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะไม่คิดว่าลูกหว้าจะอยู่ที่นี่กับแม่
"ออกไป! ออกไป!!.กรี๊ดดดด!!" คณิตเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา เพราะคิดว่าจะมีคนตามมาทำร้ายตัวเอง นางกรีดร้องขึ้นเสียงดังลั่น จนลูกหว้าต้องได้รีบโอบกอดแม่ไว้
"ออกไปก่อน" เธอพูดได้แค่นั้นก็ตบหลังแม่เบาๆ เพื่อเป็นการปลอบ "ไม่มีอะไรค่ะแม่ พวกเพื่อนๆ ของลูกเอง แม่ทำใจดีๆ ไว้นะคะ"
ทั้งสามเห็นแบบนั้นก็เลยถอยออกมาก่อน เพราะดูเหมือนว่าคณิตจะจำพวกเขาไม่ได้
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" อัญญารัตน์ถามคนึงหา และคำตอบที่ได้คือการส่ายหน้า เพราะคนึงหาก็ไม่รู้เหมือนกัน
ส่วนโลกันตร์สงสารเธอจนจับใจ คงเป็นเพราะเรื่องนี้ที่เธอหายไปตั้งหลายวัน
ทั้งสามรออยู่แบบนั้น นานพอสมควร คนที่อยู่ด้านในจึงเปิดป
