"ยังไงหนูก็ไม่มีใครอยู่แล้ว ถ้าการแต่งงานจดทะเบียนในครั้งนี้ มันช่วยแม่กับพ่อได้ หนูจะไม่ยอมช่วยเลยเหรอลูก"
"แต่นี่มันคือ.." มันคือชีวิตทั้งชีวิตของเธอเลยนะ ถึงแม้ว่า ถ้าทุกอย่างผ่านพ้นไป เขาจะยอมเซ็นต์ใบหย่าให้ แต่เธอจะต่างอะไรกับผู้หญิงที่เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วล่ะ
ทันใดนั้นภาพที่เห็นพ่อนอนอยู่ในห้อง ICU มีสายระโยงระยางเต็มตัวไปหมดก็ได้ผุดขึ้นมา มือเรียวยื่นไปจับปากกานั้นแล้วก็เซ็นต์ชื่อของตัวเองตามลงไป เป็นไงเป็นกันยังไงแม่ของเธอก็เป็นคนจัดการทุกอย่างอยู่แล้ว
"จบเรื่องแล้วใช่ไหมคะ ลูกหว้าขอตัวนะ"
พอลูกสาวลุกขึ้นสายตาของแม่ก็กรอกมองไปที่ลูกเขยหมาดๆ แบบพึงพอใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย
ลูกหว้าออกมาจากบ้าน แล้วตรงไปที่โรงพยาบาล
"พ่อคะ..ลูกหว้าทำถูกแล้วใช่ไหม พ่อฟื้นขึ้นมาสักทีสิ ลูกหว้าสัญญาว่าต่อจากนี้ไปจะดูแลพ่อเป็นอย่างดี"
อีกหนี่งความคิดที่มีในตอนนี้..มันเป็นไปได้เหรอที่พี่ชายของเธอ
