"จ้องหน้าจอแบบนั้นนานๆ สายตาไม่ดีนะลูก" นางเห็นว่าลูกสาวปิดไฟแล้ว แต่ยังมองจอโทรศัพท์อยู่
"พี่"
"หือ"
"แม่พูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง"
"อะไรคะแม่.." อัญญารัตน์รีบเก็บโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นเดินไปหาแม่ที่นอนอยู่เตียง พวกเธอทั้งสองหาที่นอนมาปูที่พื้นใกล้เตียงของแม่ เพราะจะได้ดูแลแม่แบบใกล้ชิดด้วย
"แม่พูดว่ามองจอแบบนั้นไม่ดีหรอกลูก ถ้างั้นก็เปิดไฟ"
"เออ" มัวแต่มองใบหน้าของผู้ชายที่เธอแคปหน้าจอไว้เมื่อตอนกลางวันจนเพลิน ก็เลยไม่ได้ยินแม้เสียงแม่พูด "ค่ะแม่"
"ถ้าหนูอยากกลับไปก็กลับไปนะลูกแม่อยู่กับน้องได้" ทำไมผู้เป็นแม่จะดูลูกสาวไม่ออก ว่าตอนนี้กำลังมีอะไรอยู่ในใจ
"หนูไม่กลับไปแล้วจ้าแม่ อยากอยู่กับแม่แบบนี้"
ในเมื่อเธอตัดสินใจแบบนี้แล้ว พรุ่งนี้ก็คงต้องได้เริ่มหางานทำ เพราะจะอยู่แบบนี้ไม่ได้ ทั้งเงินรักษาแม่ และเงินที่จะเก็บไว้ใช้คืนเพื่อนอีก
"จริงเหรอพี่" จากที่นอนอยู่อัญญาณีลุกขึ้นมาดีใจ เ
