[วิลล่า]
"ไปเก็บของกัน" จอดรถได้อัญญารัตน์ก็หันไปสั่งเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ
คนึงหาไม่ตอบเธอแค่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วก็ลงจากรถ
"แกเดินขึ้นชั้นแปดไหวไหม" เห็นสภาพของเพื่อนแล้วต้องถามก่อนว่าคืนนี้จะไปพักที่คอนโดได้ไหม
คนึงหายังคงไม่ตอบออกมาเป็นคำพูด เธอทำแค่พยักหน้าเหมือนเช่นเคย
"อย่าไปเสียใจกับเรื่องพวกนี้เลย เธอเสียใจมาเยอะแล้ว"
"ฉันแค่อยากจะเห็นความสำนึกผิดในแววตาของแม่บ้าง..แต่ไม่มีเลย"
"ไม่ต้องร้องแล้วนะ" อัญญารัตน์เอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้กับเพื่อน เพราะปล่อยให้ร้องไห้มาตลอดทางแล้ว "น้ำตาของเธอมีค่ามาก อย่าไปเสียให้กับคนที่ไม่รู้จักค่าของมันเลย"
"ฉันจะพยายาม" เสียงสะอื้นยังคงดังออกมาให้ได้ยิน ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามแล้ว
ทั้งสองใช้เวลาเก็บข้าวของอยู่ไม่นาน เพราะเธอเอาเฉพาะส่วนที่เป็นของตัวเอง สิ่งไหนที่เขาซื้อให้ เธอไม่เอามันติดมาด้วยเลย
คอนโดอัญญารัตน์
"เอาของไว้ในรถนี่แหละ พรุ่งนี้ค
