“เฮีย! ปล่อยนะ ผิงจะไปเปลี่ยนชุด!” คนตัวเล็กโวยวายพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแกร่ง
“ไม่ต้องเปลี่ยน! เพราะยังไงก็ต้องถอดอยู่แล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยโทสะปนความปรารถนาทำเอาผิงหน้าร้อนผ่าว เพลิงก้าวฉับๆ พาเธอตรงไปยังโซนห้องครัว ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบ ร่างบางสะดุ้งโหย่งเมื่อผิวเนียนสัมผัสกับความเย็นของหิน แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจากฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงบนเรียวขาขาวของเธอ
“เฮียจะทำอะไร ผิงเหนื่อย” คนตัวเล็กพยายามหาข้ออ้างพลางจะขยับหนี ทว่าเพลิงกลับแทรกตัวเข้ามากั้นกลางระหว่างขาเรียวของเธอไว้ทันที แขนแกร่งทั้งสองข้างยันเคาน์เตอร์ไว้ กักขังเด็กดื้อให้ไร้ทางหนี
“เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย ทั้งยั่ว ทั้งปั่นประสาทเฮียต่อหน้าไอ้เหี้ยนั้น สนุกมากหรือไงวะ!” เพลิงโน้มหน้าลงมาจนจมูกโด่งชิดข้างแก้ม แววตาคมกริบวาวราวกับเปลวไฟ ที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้ละลายลงตรงนั
