กลางดึกคืนนั้น ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ขนมผิงลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพบว่าตัวเองยังคงนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของเพลิง กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาบวกกับความอบอุ่นที่ได้รับ ทำให้เธอเผลอหลับไปชั่วขณะ จนกระทั่งเธอรู้สึกถึงแรงกอดรัดที่มันดูจะแน่นเกินกว่าคนป่วยใกล้ตายจะทำได้!
ขนมผิงก้มลงมองมือหนาที่พาดอยู่บนเอวบาง มันดูมั่นคงและมีแรงบีบเบาๆ อย่างจงใจ
‘เอ๊ะ...คนไข้ขึ้นสูงขนาดนั้น ทำไมมือถึงได้ดูมีพลังขนาดนี้?’ ขนมผิงเริ่มสงสัย เธอค่อยๆ เงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงหลับตาพริ้ม
เพลิงยังคงสวมบทบาทได้ดีเยี่ยม เขาแกล้งหายใจติดขัดเล็กน้อยพลางละเมอเสียงแหบเบาๆ “ผิง...อย่าไปนะ...เฮียเจ็บ..” แต่ทว่า...มุมปากที่แอบกระตุกขึ้นนิยเดียว เพราะความฟินที่ได้นอนกอดเมียมาหลายชั่วโมง มันกลับรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของคนตัวเล็กไปไม่ได้!
ขนมผิงหรี่ตาลง แกล้งเอื้อมมือไปจับที
