เช้าวันศุกร์ที่สดใสแต่บรรยากาศภายในรถซูเปอร์คาร์คันหรูกลับคุกรุ่นเล็กน้อยด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองใจของคนตัวโต เพลิงทำหน้านิ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มจ้องเขม็งไปยังกลุ่มนักศึกษา ที่กำลังทยอยขนของขึ้นรถบัสปรับอากาศหน้าคณะบริหารจากระยะไกล
“ทำไมไม่ยอมให้เฮียขับรถไปส่ง นั่งรถบัสเบียดกับคนเป็นสิบๆ มันสนุกตรงไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นรอบที่สิบของเช้านี้
“ผิงบอกแล้วไงว่านี่มันงานคณะ มันเป็นกิจกรรมกลุ่ม ผิงต้องเดินทางร่วมกับเพื่อนๆ และรุ่นพี่คนอื่นซิคะ จะให้ผิงทำตัวแตกแยกขับรถไปเองคนเดียวได้ยังไง” ขนมผิงหันไปส่งเสียงออดอ้อนคนตัวโตที่นั่งหน้างอคอหักอยู่ข้างๆ มือเล็กเอื้อมไปประคองใบหน้าหล่อเหลาให้หันมาสบตา ราวกับกำลังปลอบเด็กยักษ์ที่กำลังขัดใจ
“ผิงไม่อยู่ เฮียอย่าเกเรนะคะ”
“ใครกันแน่ ฮึ!” เพลิงถอนหายใจออกมาหนักๆ พลางสบถในลำคอ แต่สุดท้ายก็ยอมหันมาตามแรงประคองของฝ่ามือนุ่
