เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ขนมผิงรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่มีเลศนัยของคุณมาลินีจึงหาทางเลี่ยง
“ม๊าคะ ผิงขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ”
“ไปสิลูก” คุณหญิงนวลปรางค์พยักหน้า ทว่าคุณมาลินีกลับเห็นเป็นโอกาสที่ดี เธอขยิบตาให้ลูกชายทันที “ตาเต้ พาน้องไปสิลูก ห้างกว้างๆ เดี๋ยวหนูผิงจะหลงทางเอา”
“ครับคุณแม่...ไปครับผิง เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง” เต้รีบลุกขึ้นอาสาอย่างกระตือรือร้น ขนมผิงแม้จะลำบากใจแต่ก็ขัดผู้ใหญ่ไม่ได้จึงจำต้องเดินออกมาพร้อมกับเขา
ทว่าทันทีที่ทั้งคู่เดินพ้นเขตทางเข้าร้านชา ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่แผ่รังสีอำมหิตจนคนรอบข้างต้องหลีกทางก็ปรากฏตัวขึ้น เพลิงยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน แววตาคมกริบจ้องมองภาพตรงหน้าที่เต้กำลังเดินเคียงข้างและพยายามจะแตะต้นแขนขนมผิง
ในหัวของเพลิงตอนนี้มีเพียงภาพถ่ายที่แพรวาส่งมาผนวกกับภาพตรงหน้า ความโกรธและความหึงหวงทำให้เขาสรุปความไปเองว่า เธอนัดแนะมากับรุ่นพี่หนุ่มสองต
