ในคาเฟ่เงียบสงบหลังการพูดคุยกับชาญชัย
อลงกรณ์นั่งนิ่งอยู่นาน ราวกับร่างถูกตรึงไว้ด้วยน้ำหนักของอดีตและความรู้สึกผิดที่ฝังแน่น
“ฉันรู้ตั้งนานแล้ว ว่าคนที่ดึงงบโครงการนั้น…ไม่ใช่นาย ทั้งลายเซ็นอนุมัตินั้นด้วย”
เขาพูดเสียงเบา สายตามองออกไปนอกกระจก
ชาญชัยชะงักเล็กน้อย ก่อนขมวดคิ้ว
“นายรู้?”
“ใช่…ฉันได้เอกสารสำเนาอนุมัติจากคนในบริษัทนายหลังจากเรื่องมันแดงขึ้น”
“ลายเซ็นปลอม...เอกสารปลอมทั้งชุด มาจากฝั่งของ...จันทร์วาด”
เขาเน้นชื่ออย่างชัดเจน สะกดความเจ็บปวดไว้ใต้แววตาที่ขึงแน่น
ชาญชัยกำมือแน่น “แล้วทำไมนายไม่พูด…?”
อลงกรณ์ยิ้มจาง ๆ …แต่เป็นรอยยิ้มที่ขื่นขม
“เพราะฉันพูดไม่ได้...จันทร์วาดรู้ความลับบางอย่างที่ฉันไม่อยากให้ใครรู้”
เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเสียงแผ่ว
“และตอนนี้…ลูกสาวฉันกำลังกลายเป็นเครื่องมือในเกมของเธอ”
อลงกรณ์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น แม้ใบหน้าจะยังเรียบสงบ
“
