เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ยื่นมือมาแตะแก้มเธอเบา ๆ ก่อนจะผละออกช้า ๆ
“พักผ่อนบ้างนะ อย่าหักโหมเกินไป” เขาว่าด้วยเสียงแผ่วเบา
“ผมแค่...ยังไม่อยากเป็นคนที่ต้องหลบหน้าคุณอีกครั้ง”
แล้วเขาก็เดินจากไป
ทิ้งเธอไว้ในห้องนั้นเพียงลำพัง แต่หัวใจเธอไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป
เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ยื่นมือมาแตะแก้มเธอเบา ๆ ก่อนจะผละออกช้า ๆ
“พักผ่อนบ้างนะ อย่าหักโหมเกินไป” เขาว่าด้วยเสียงแผ่วเบา
“ผมแค่...ยังไม่อยากเป็นคนที่ต้องหลบหน้าอีกครั้ง”
แล้วเขาก็เดินจากไป
ทิ้งเธอไว้ในห้องนั้นเพียงลำพัง แต่หัวใจเธอไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป
อลิสกลับมาที่คอนโดในตอนค่ำ
เธอยืนอยู่นานหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น มือยังถือถ้วยชาร้อนที่แทบไม่แตะต้อง
สายตาเหม่อมองตัวเองที่สะท้อนในเงา
เธอหวนคิดถึงเหตุการณ์วันนี้
“ฉันเป็นอะไรไปกันแน่...” เสียงเธอเบาราวกระซิบกับตัวเอง ผู้หญิงที่เคยว่างเปล่าในชีวิต
เพียงแค
