เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งและแสงไฟจากเรือยอชต์หรูสะท้อนผืนน้ำ
สร้างบรรยากาศงานเลี้ยงกลางแจ้งริมอ่าวที่หรูหราจนน่าอึดอัดสำหรับคนที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่
อลิสในชุดราตรีสีมรกต ผ่าข้างเผยเรียวขาเนียนสวยสะกดทุกสายตา เธอไม่ต้องการคำชมหรือคำแนะนำ
เพราะเธอคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าตัวเอง “ดูดีแค่ไหน”
“อลิส...คุณดูสวยขึ้นมากจริง ๆ”
เสียงทักทายจากใครบางคนดังขึ้นด้านหลัง
หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไป และไม่ใช่แค่เธอที่นิ่งไป แต่ภัทรเองก็อึ้งเช่นกันเมื่อเห็นเธอเต็มตา
ชายหนุ่มในชุดสูทหรู รูปหล่อราวกับนายแบบ สายตาเขากวาดมองเธอราวกับสำรวจของล้ำค่า
“เราหายกันไปนานเลยนะ”
“นานพอที่จะลืมไปว่า เราไม่ได้มีเรื่องอะไรต้องเจอกันอีก”
อลิสตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา แต่คมเฉือนใจ
ภัทรหัวเราะเบา ๆ “ใจร้ายเหมือนเดิมเลย...แต่ผมชอบแบบนี้”
อลิสขยับจะเดินหนี แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำ ที่เธอจดจำได้แม้กระทั่งในฝัน ก็ดังขึ้นจากอีกฟาก
