แสงไฟสีวอร์มไลท์จากโคมมุมห้องทาบเงาละมุนไปทั่วโซฟาผืนใหญ่
ทั้งห้องมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงหัวใจที่เต้นแรงของคนสองคน
อลิสยังอยู่ในอ้อมแขนธาม กลิ่นหอมอ่อนจากเส้นผมเธอแตะปลายจมูกเขาเบา ๆ ราวกับกลั่นแกล้ง
“คุณหอมจัง...” เขาพึมพำ
อลิสเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงช้ำแต่เปล่งแสงวาวระยับ
“ฉันร้องไห้เหมือนเด็ก แต่คุณก็ยังกล้าชมว่าน่ารัก...”
“เพราะมันน่ารักจริง ๆ” ธามยิ้มพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเธอแผ่วเบา “อลิสที่เปราะบางแบบนี้...สวยที่สุด”
เธอเม้มริมฝีปาก แล้วกระซิบเสียงแผ่ว “งั้นจูบฉันสิ...ไม่ใช่เพราะยั่ว...แต่เพราะเธอรู้สึก”
ธามโน้มหน้าเข้าไปหาเธอช้า ๆ แววตาเขาชัดเจน ร้อนแรงแต่ไม่เร่งรีบ
ริมฝีปากแนบกันอย่างอ่อนโยน ละมุนแต่ลึกซึ้ง ราวกับสื่อคำสัญญาหลายพันคำ โดยไม่ต้องพูด
อลิสจูบตอบ...ไม่ใช่ในแบบที่เคยเป็น แต่ในครั้งนี้ เธอปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับความรู้สึกที่แท้จริง
ธามอุ้มเธอขึ้น
