แสงแดดยามเช้าแทรกผ่านม่านบางในห้องพักหรู ร่างของหญิงสาวนอนหลับพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มสีครีมที่ยับย่นจากการเคลื่อนไหวตลอดคืน
ใบหน้าเธอสงบนิ่ง มีเพียงริมฝีปากที่ยังคงแดงระเรื่อกับรอยจาง ๆ ที่ยังหลงเหลือบนลำคอและแผ่นไหล่บาง
อลิสขยับตัวช้า ๆ แล้วลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง
อ้อมแขนอุ่นรอบเอวของเธอยังแน่นอยู่ เธอไม่ฝันไป
ธาม...ยังอยู่ตรงนี้
เธอหันไปมองเขา คนที่เมื่อคืนกลายเป็นอีกคนในสายตาเธอ
ไม่ใช่ผู้ชายเย็นชา ไม่ใช่คนที่ควบคุมทุกอย่างในชีวิต แต่คือคนที่อ่อนโยน ลึกซึ้ง และ...เปราะบางในแบบที่ไม่มีใครเคยได้เห็น
“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาถามเสียงทุ้มพร่า พลางกดจูบเบา ๆ บนหน้าผากของเธอ
อลิสหน้าแดงนิด ๆ แล้วพยายามหันหน้าหนี “ไม่รู้สิ...อาจจะเพราะคุณกอดแน่นไปหน่อย”
ธามหัวเราะในลำคอ “ก็เมื่อคืนคุณบ่นว่าหนาว”
เธอย่นจมูก “ก็คุณเป็นคนถอดเสื้อฉันเองไม่ใช่เหรอ…”
เขาเลิกคิ้ว “ถ้าผมจำไม่ผิด คุณเป็นคนเริ่
