อลิสรู้สึกเหมือนสติจะดับลงในทุกวินาทีที่รถแล่นไปในเส้นทางที่เธอไม่รู้จัก
เธอพยายามตั้งสติ สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกระซิบกับตัวเอง…
“ตั้งสติไว้ อลิส… อย่าให้เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการ”
รถแล่นเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมือง เขตนิคมเก่าที่ถูกทิ้งร้าง
พีชเดินลงจากรถอย่างใจเย็น พร้อมเปิดประตูให้อลิส แต่ลูกน้องของเขายังคงล็อกแขนเธอไว้
“เราจะคุยกันดี ๆ ได้ไหม ถ้าคุณไม่ทำตัวเป็นนักโทษ”
“คุณจะได้อะไรจากการทำแบบนี้ พีช?”
เสียงของเธอมั่นคงกว่าที่คิด แม้หัวใจจะเต้นระรัวอยู่ในอก
“ผมแค่อยากให้คุณได้คิดทบทวน ว่าคนอย่างผม ด้อยกว่าไอธามตรงไหน?”
“ใช่”
อลิสตอบทันทีโดยไม่ลังเล
ใบหน้าของพีชแข็งขึ้น เขากัดกรามแน่น ดวงตาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์อย่างที่อลิสไม่เคยเห็นมาก่อน
“ผมจะไม่ปล่อยให้คุณมีความสุขกับไอ้ธามแน่! ถ้าผมไม่มีคุณ มันก็ไม่มีวันได้คุณไปเหมือนกัน!”
เขาโยนแฟ้มหนึ่งมาตรงหน้าเธอ ภาพถ่ายเก่
