“ผมไม่ปล่อยให้คุณถูกส่งตัวกลับเมืองไทยหรอกน่า”
“ฉันบอกคุณนายช่อละดาไปแล้วว่าเอกสารการเดินทางของฉันหายไป”
เขาเอียงหน้ามองเธอ สายตาซ่อนเล่ห์
“ยิ่งเรื่องนี้ คุณยิ่งไม่ต้องกังวล พอคุณแต่งงานกับผม ปัญหาทุกอย่างก็จบ”
“หรือเริ่มต้นกันแน่คะ” เธอเถียง แต่อ่อนใจจะเถียงกับคนใหญ่โตคนนี้ต่อ “รีบไปกันเถอะค่ะ หวังว่าคุณจะยังจำที่อยู่ของคุณย่าของฉันได้ใช่ไหมคะ”
วิกเตอร์ไม่รีรอ บึ่งรถสู่ถนนเส้นใหญ่ในทันที เขาจำได้แม่นล่ะ ที่อยู่ของคุณย่าของเธอซึ่งสลักอยู่บนจดหมายฉบับนั้น เขารู้จักที่นั่นและเคยไปเยือนที่นั่นมาก่อน เขานำรถขึ้นสู่ภูเขาสูงลูกหนึ่งของเกาะครีต เนินเขาลูกใหญ่ที่เต็มไปด้วยป่าไม้ ทุ่งหญ้าและความงดงามอันอลังการของธรรมชาติ ที่นั่นมีหมู่บ้านเล็กๆของชนพื้นเมืองที่อาศัยตั้งถิ่นถานมานานหลายชั่วอายุคน
เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง หญิงสาวทอดสายตามองออกไปยังรั้วดอกไม้หน้าบ้านหลังนั้น ด้วยความส
