จะคุยกันได้หรือยัง

พรรณวดีให้คนรถเอารถมาส่งให้เธอที่ห้องเสื้อ พร้อมกับสั่งให้หนานอินเตรียมห้องให้เธอที่ไร่อิงดาว ตั้งใจว่าไปร่วมงานของไรวินท์แล้ว เธอจะขับรถไปไร่อิงดาวคืนนี้เลย เพราะไม่อยากเจออินทัชที่บ้านในเมือง 17 นาฬิกา เธอไปถึงงาน ไรวินท์นิ่วหน้าเมื่อเห็นเธอ “ไปไหนมายายเหมียว พี่โทรหาก็ไม่รับสาย อินทัชโทรไปก็ไม่รับ” “ไปห้องเสื้อค่ะ ไปขัดตัว แต่งหน้าทำผมมางานพี่ไงคะ” เลยปิดเสียงโทรศัพท์ “แล้วทำไมไม่โทรกลับ” ไรวินท์ซักต่อ “จะโทรทำไมคะ ยังไงก็ต้องมาเจอกันตอนเย็น” เธอตอบแบบไม่ใส่ใจ ไรวินท์ขมวดคิ้ว “ทะเลาะกันรึเปล่า” “เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธ ในงานคืนนั้นเธอร่วมโต๊ะเดียวกันกับเจ้าพรพรรณมารดาของไรวินท์และเจ้าจันทร์เจ้าผู้เป็นยายตลอดเวลา จนอินทัชไม่มีโอกาสพูดคุยกับหญิงสาวเลย จนถึงเวลาสองทุ่มเธอเห็นอินทัชเดินออกไปคุยโทรศัพท์อีกทาง เธอจึงถือโอกาสขอตัวลากลับ พรรณวดีขับรถออกจากงานตรงไปฝางด้วยความสบายใจ จนใกล้ถึงไร่อิงดาวกำลังจะเลี้ยวรถเข้าไป ก็มีรถยนต์คันหนึ่งแซงปาดหน้ามาจอดขวางเธอไว้ เธอเหยียบเบรกเกือบไม่ทัน จากนั้นประตูรถเธอก็ถูกประชากเปิดออก “อินทัช คุณมาได้ยังไง คุณจะบ้าเหรอขับรถแบบนี้” เธอตวาดแว้ด ชายหนุ่มดึงแขนเธอลงจากรถ “คุณต่างหากที่จะทำให้ผมเป็นบ้า คุณหายไปไหนมาตั้งแต่บ่ายผมโทรไปจะเป็นร้อยสายทำไมไม่รับ ในงานก็ไม่คุยกับผม ขับรถหนีออกมาอีก” เขาจับเธอยัดใส่รถตัวเอง ตะโกนบอกหนานอินให้มาเอารถนายสาวไปเก็บในไร่ด้วย พรรณวดีข่มความโกรธเธอไม่พูดไม่คุยกับเขา จนเมื่อเห็นอินทัชขับรถพาเข้าในไร่ จนถึงหน้ากระท่อมที่พักของเขา “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันจะกลับบ้าน” อินทัชเปิดประตูรถฝั่งเธอ อุ้มเธอลงจากรถพรรณวดีดิ้นพราด “ปล่อย..” เธอตะโกนส่งเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว แต่อินทัชไม่ใส่ใจ เขาเปิดประตูกระท่อมวางเธอลงยืนกับพื้น กักเธอไว้ในอ้อมแขน “จะคุยกันได้รึยัง หรือถ้าไม่อยากคุยก็จะได้นอนเลย” เขาถามชิดติดใบหู “ไม่คุยและไม่นอน ฉันจะกลับบ้าน” พรรณวดีผลักอกเขาอย่างแรง ในยามโกรธเรี่ยวแรงเธอไม่รู้เอามาจากไหน ทำให้เขาเซได้เหมือนกัน แต่อินทัชก็ยังทันคว้าตัวเธอได้ก่อนที่เธอจะเปิดประตูวิ่งหนีไป เขาอุ้มเธอไปวางบนที่นอนก่อนจะโน้มร่างลงตามไป ก็ต้องถูกตบจนหน้าหัน ถูกเธอใช้เล็บยาวๆ ข่วนเขาในทุกที่ที่เธอทำได้จนแสบไปทั่ว ชายหนุ่มจับสองแขนเธอกดลงบนที่นอน ตรึงไว้เหนือศีรษะ มือกระชากชุดสวยออกจากร่างของเธอจนมันขาดเผยให้เห็นผิวผ่องภายใต้ร่มผ้า เขาซุกไซ้จมูกและปากลงไปตามผิวเนื้อนั้น หญิงสาวตัวแข็งทื่อเป็นเชิงต่อต้าน น้ำตาไหลพราก อินทัชหยุดเมื่อเห็นท่าทีแบบนั้น “ปล่อย” เธอบอก “ไม่ คุณเป็นเมียผมนะคุณเหมียว ฟังผมอธิบายก่อนได้ไหม” อินทัชตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง ทั้งเรื่องงานของเขา ภารกิจที่ต้องทำ รวมถึงเหตุผลที่ต้องพบปะอารยาเพื่อหาข่าว เขาเปิดไฟล์ภาพที่ได้จากกล้องที่แอบติดที่หน้ารถของอารยาให้เธอดู และกดส่งให้ทีมเพื่อใช้เป็นหลักฐานสำหรับใช้ดำเนินคดีกับพ่อเลี้ยงพรเทพและลูกสาว พรรณวดีมองเขาอย่างคาดไม่ถึง นี่เหรอที่เขาบอกว่าไม่รุ้จะดีกว่า “ส่วนคุณ วันนี้ไปไหนมาบ้าง ผมโทรหาก็ไม่รับ แล้วทำไมให้ไอ้นั่นมันมาจับแขน อธิบายมานะเหมียว” อินทัชซักถาม “แค่จับแขน คุณล่ะ” เธอแหว “เขามาจับผมเอง ผมไม่ได้ไปทำอะไรเขา” “ก็เหมือนกันล่ะ คุณลีเขาก็มาจับฉันเอง” เธอยังโมโห “ผมขอโทษ ไม่มีแบบนี้อีกแล้วนะเหมียว ผมหวงคุณ คุณเป็นของผมนะ” “ฉันเป็นของคุณเหรอ” เธอหรี่ตามอง “ผมก็เป็นของคุณด้วยไง” อินทัชตอบ “แน่นะคะ” เธอถาม “ที่สุดเลยที่รัก ไม่งั้นผมจะรีบขับรถตามมาเป็นร้อยโลเหรอ วันนี้ก็วิ่งทั้งวันเหมือนคนบ้า” อินทัชบอก พรรณวดีหัวใจพองโต ผู้ชายของเธอ.. ชายหนุ่มเชยคางมนขึ้นให้รับจูบของเขา เธอตอบรับอย่างเต็มใจ ก่อนที่จะถูกช้อนร่างลอยขึ้นไปวางยังเตียงนอนก่อนที่เขาจะแนบร่างลงไป กลางดึกคืนนั้นหลังจากที่คนรักหลับไปแล้ว มีสายโทรเข้าจากไรวินท์ “มีความคืบหน้าอะไรไหม” ฝ่ายนั้นถาม อินทัชตอบกลับตามที่ได้ข้อมูลมา “สายรายงานว่าชิชาคาเฟ่ของคุณอารยาที่กำลังสร้าง มีกลิ่นไม่ค่อยดีครับ” อินทัชแจ้งไรวินท์ “ยังไงครับ ฟอกเงินเหรอ” ไรวินท์คาดเดา “นั่นก็ส่วนนึง แต่มีอย่างอื่นที่มากกว่าฟอกเงิน สายคาดการณ์ว่าสองพ่อลูกจะใช้ที่นั่นเป็นที่พักยา และส่งมอบของให้ลูกค้า ด้วยลักษณะของร้านอาหารและสวนน้ำ การจะมีห้องเก็บยาเสพติดปะปนกับห้องเก็บของในร้าน และการที่มีคนมากหน้าหลายตาเข้าออกไม่ใช่เรื่องผิดปกติ มันดูเนียนกว่าการนัดแอบส่งของในแบบที่พวกเขาทำมาตลอด” “ก็จริง” ไรวินท์เห็นด้วย ก่อนจะถามต่อ “แล้วคุณจะให้ผมทำอะไร” “ผมต้องการหน้าที่อะไรก็ได้ ที่จะทำให้ผมสามารถไปที่ธิชาคาเฟ่ที่กำลังรีโนเวทได้บ่อยๆ แบบที่ไม่มีคนสงสัยครับ” อินทัชแจ้งความประสงค์ “ได้ คาเฟ่อคาเดมี่จะมีส่วนโรงคั่วกาแฟขนาดย่อม และไร่กาแฟเล็กๆ ให้คนเข้าชมและถ่ายรูป การบริหารจัดการตรงนี้ถ้าเป็นหน้าที่ของผจก.ไร่กาแฟ ก็คงไม่แปลกอะไร” หลังจากคิดสองนาที ไรวินท์จึงเปิดทางให้ตามที่อินทัชร้องขอ ########################