10.พี่ทิศเหนือ+หนูต้นตอง

10 ทิศเหนือ ผมนั่งมองบัตรประชาชนยัยเด็กนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็ยัยเด็กนั้นบุกมาปลุกผมที่ห้อง บอกว่าวันนี้วันเกิดครบ18ปี เธอมาทวงสิทธิ์ตามสัญญา ผมเลยต้องไล่คู่ขาผมกลับ แล้วเข้าไปอาบน้ำตามคำสั่งของยัยเด็กนั่น เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมผมต้องทำตามยัยเด็กนั่นด้วยเนี่ย!! มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงนี่ "พี่เหนือเสร็จยังงงง"เสียงแหลมตะโกนเข้ามาถาม ขณะผมกำลังงุนงงกับตัวเอง "เออๆ"ผมตะโกนตอบกลับ เดินไปเปิดประตู เกาหัวหงุดหงิดตัวเอง แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นยัยเด็กนั้นยืนยิ้มโชว์ฟันขาว ตาใสแป๋วท่าทางใสซื่ออยู่หน้าประตูห้อง แล้วนั่นใส่ชุดอะไรมาอีกเนี่ย "วันนี้ไปฉลองวันเกิดหนูที่ไหนดีคะ?" "ฉะ..ฉลงฉลองอะไร ฉันจะนอน"ผมสตั้นไปครู่หนึ่ง กระพริบตาถี่ๆเรียกสติกลับมา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้อง แต่ยัยเด็กนั้นก็เดินตามก้นเข้ามา "แต่นี่มันสายแล้วนะ" "สายอะไรเพิ่งเก้าโมง เวลานอนของฉัน ถ้าจะเสียงดังรบกวนก็ออกไป"ผมทิ้งตัวนอน ปัดมือไล่ พยายามไม่มองยัยเด็กนั้น ก็เนื้อนมไข่ซะขนาดนั้น ถ้ามองได้จับทำเป็นอาหารเช้าแน่! "งั้นหนูดูหนังรอก็ได้"เธอบอกด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เดินออกไป ปิดประตูห้องนอนผมอย่างเบามือ จะตื่นตอนเย็นเลย ดูสิว่าจะรอได้มั้ย 14.00น. ผมรู้สึกตัวตอนบ่ายสองโมง ตลอดเวลาที่นอนไม่มีคนมารบกวนผมเลย หรือว่ายัยเด็กนั้นจะกลับไปแล้วนะ นึกขึ้นได้ผมก็ตวัดขาลงจากเตียงเปิดประตูเดินออกไปดู ทีวียังเปิดอยู่แต่ไม่เห็นคน ผมเดินเข้าไปใกล้ปรากฎเห็นร่างเล็กนอนขดตัวหลับอยู่บนโซฟา สรุปก็ยังคงรอ อึดจริงๆยัยนี่ ผมเดินเข้าไปในห้องนอนอีกห้องหอบผ้านวมออกมาห่มให้ยัยเด็กแก่แดด ที่ใส่แค่เสื้อส่ายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นโชว์เนื้อหนังเต็มที่ ห้องผมเปิดแอร์เย็นมาก คนอื่นว่างั้นนะ แต่สำหรับผมปกติ ผมชอบอากาศเย็นๆอยู่แล้ว ผ้าห่มธรรมดาคงเอาไม่อยู่ สำหรับยัยเด็กแก่แดดต้องผ้านวม หลังจากห่มผ้าให้แล้วผมก็นั่งดูทีวีข้างๆนั้นแหละ เปลี่ยนช่องเป็นดูบอลแทน จนกระทั้งยัยเด็กแก่แดดตื่น "หิวข้าว"สะลึมสะลือลุกขึ้นนั่ง มือขยี้ตางัวเงีย ตื่นปุ๊บหิวปั๊บ แต่นี่มันก็เย็นแล้วแหละ "ก็ไปกินสิ"ผมบอก ชายตามองเล็กน้อย ก่อนจะสนใจบอลต่อ "อยากไปฉลองวันเกิด"ร่างบางขยับเข้ามานั่งใกล้บอกตาแป๋ว เธอกำลังอ้อนผม! "จิ๊! เรื่องมากจริง"ผมจิปากไม่สบอารมณ์ ไม่สบอารมณ์ตัวเองนี่แหละที่ห้ามสายตาไม่ให้มองหน้าอกยัยเด็กนั่นไม่ได้ ไหนจะเรียวขาสวยน่าลูบไล้นั่นอีก เฮ้อ! ผมกำลังจะใจแตก ".....หนูโตแล้วนะ ตามใจหนูหน่อยไม่ได้หรอ"เธอเงียบไปครู่หนึ่ง เม้มปากเป็นเส้นตรง ก้มลงมองตักตัวเองน้อยใจ เธอลืมข้อตกลงรึเปล่าว่าผมไม่ชอบคนขี้น้อยใจ "เกี่ยวไรกัน"ผมละสายตาจากจอทีวีมามอง "พี่เหนืออ่ะ"เธอกอดออกทำแก้มป่อง งอนที่ผมไม่ตามใจ ยัยนี่ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันยังขนาดนี้เลย เด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ "วันเกิดก็ไปฉลองกับพ่อแม่เธอสิ"ผมบอกปัดๆ หันมองหน้าจอทีวีต่อ วันนี้ผมจะไม่พายัยนี่ออกจากห้องเด็ดขาด! "แม่เสียแล้ว พ่อก็อยู่ต่างประเทศนู้น นานๆกลับที ติดเมียใหม่อยู่มั้ง"เธอก้มหน้าลง เสมองไปทางอื่น แววตานั้นเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เชี่ยดราม่าเลยทีนี้ "เออๆ งั้นจะไปไหน"เอ้าไปก็ไปวะ ก็เล่นดราม่ามาแบบนี้จะไม่พาไปก็ใจร้ายเกินไป "ไปร้านคาเฟ่มั้ยคะ หรือจะไปทานข้าวก็ได้^^"เธอขยับเข้ามานั่งชิดเกาะแขน ส่งสายตาปิ้งๆ ไอ้ความเศร้าดราม่าเมื่อกี้หายไปไหน? และแล้วผมก็ได้พายัยเด็กแก่แดดมาที่ร้านคาเฟ่ในย่านหนึ่งใกล้ๆคอนโดนี่แหละ รถติดไม่อยากไปไกล แต่ร้านสวยใช้ได้เลย ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามี แต่ยัยเด็กแกแดดเสิร์ชเตรียมพร้อมมาแล้ว ผมถามว่าทำไมไม่ชวนเกี๊ยวซ่ามาฉลองวันเกิดด้วย รู้มั้ยว่าเธอตอบว่าไง 'ก็หนูอยากอยู่กับพี่เหนือสองคนนี่' เอากับเธอซี่! แกแดดสมฉายามั้ยล่ะ ผมสั่งเมนูข้าวมากิน นี่คืออาหารมื้อแรกในวันนี้ของผมเลยนะ ดีที่ร้านนี้มีเมนูอาหารด้วย ยัยเด็กแก่แดดก็สั่งเมนูข้าวเหมือนกัน บอกว่ายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ตื่นแล้วก็มาหาผมเลย "อันนี้อร่อย ชิมของหนูมั้ย"ปากถามแต่มือตักอาหารในจาน จ่อช้อนที่ปากผมแล้ว จะทำไงได้ก็ต้องอ้าปากรับนะสิ "อร่อยเนอะ^^"นี่คือคำถามที่มีคำตอบในตัว ยัยเด็กแก่แดดยิ้มหวานร่าเริงสุดๆเท่าที่เคยเจอยัยนี่มา มันทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ เป็นอะไรวะ ผมถามตัวเองในใจ พลางมองร่างบางที่ตักข้าวใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย "หนูชอบข้าวหน้าไข่ข้นหมูทงคัตสึที่สุดเลย รู้มั้ยคะ"เธอคุยจ้อ คุยนั่นคุยนี่ ผมจากคนที่ไม่ค่อยพูดกลับกลายเป็นคนพูดมากขึ้น เพราะต้องตอบคำถามเธอนี่แหละ ขณะที่ยัยเด็กแก่แดดคุยจ้อ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาที่โต๊ะ "ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ พอดีโต๊ะเต็ม" "ค่ะ^^"ยัยเด็กแก่แดดเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพยักหน้ายิ้มให้ แม่งทำไมต้องยิ้มหวานขนาดนั้นด้วยวะ "ขอบคุณครับ"มันก้มหัวแล้วนั่งลงข้างๆผม สายตามันไม่แลเห็นผมด้วยซ้ำ ตั้งแต่เดินเข้ามาล่ะ มองแต่ยัยเด็กแก่แดดคนเดียว ตอนนี้ก็ยังคงจ้องหน้ายัยนั่นอยู่ มันจะเปิดเผยเกินไปรึเปล่า "กลับ!"ผมลุกขึ้น บอกเสียงเข้ม หยิบเงินสดแบงค์สีเทาในกระเป๋าสองใบวางไว้ให้ค่าอาหาร แค่นี้น่าจะพอ ผมไม่ได้ดูราคาอาหารด้วยสิ แต่คิดว่าไม่น่าจะเกินนี้ "แต่หนู..."ยัยเด็กแก่แดดเงยหน้าขึ้นจะเถียง แต่พอเห็นสายตาดุของผมก็หน้าเจื่อน ยอมลุกขึ้น อาหารในจานยังลดไม่ถึงครึ่ง "หลบทางด้วย"ผมบอกไอ้หน้าแบนเสียงเรียบ มันมองผมหน้าเจื่อนลุกขึ้นหลีกทางให้ ผมเดินฉับๆออกจากร้านไปขึ้นรถ โดยมีเด็กแก่แดดกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามพลางบ่น หน้าบูดบึ้ง "หนูยังไม่อิ่มเลย" "ไปกินที่คอนโด!"ผมบอกพลางกระชากประตูรถเปิด สอดตัวเข้าไปนั่งแล้วปิดมันเต็มแรง ไม่สนว่ารถจะเป็นคันโปรดแค่ไหน ตอนนี้อารมณ์ขึ้น! "ของหวานก็ยังไม่ได้กิน"เธอบ่นอุบ ตามขึ้นมานั่งบนรถ ดึงเบลท์มาคาด "ใครบอกให้มันมานั่งด้วยเอง"ผมหันไปมอง สายตาดุดันไม่ชอบใจ ให้มันมานั่งด้วยไม่เท่าไหร่หรอกพอเข้าใจว่าคนในร้านเยอะไม่มีที่นั่ง แต่ทำไมต้องยิ้มหวานให้มันขนาดนั่น ผู้ชายมันก็ต้องคิดมั้ยวะว่าผู้หญิงให้ท่า! "ก็เขาขอมานั่งด้วยนี่"เธอหลบสายตาแต่ตอบเสียงขึ้นจมูก รู้เลยว่ายัยเด็กแก่แดดนี่ ดื้อรั้นไม่ใช่เล่น "ฉันไม่ชอบนั่งร่วมโต๊ะกับคนไม่รู้จัก กินไม่ลง!"ผมขึ้นเสียงดุดัน "ทำไมต้องอารมณ์เสียมากขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้"เธอเหลือบมองผม เม้มปากเป็นเส้นตรง คิ้วขมวด กอดอก แล้วสะบัดหน้าออกไปมองนอกรถ เออ! แล้วทำไมกูต้องอารมณ์เสียขนาดนี้วะ ผมนิ่งฉุดคิด ถามตัวเองในใจ ครู่หนึ่งถึงออกรถขับออกไป