31
พี่เหนือจัดการสั่งอาหารให้เพิ่มอีกสองสามอย่าง ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะมันเป็นชื่อเกาหลี ซึ่งพี่เหนือของฉันก็ดันพูดได้ เขาเก่ง เก่งทุกอย่างไม่อยากเชื่อว่าเป็นพี่ฉันแค่ไม่กี่ปี แล้วหันกลับมามองฉันสิ จะสอบเข้าคณะที่อยากเรียนได้มั้ยก็ไม่รู้
"เด็กดื้อเป็นอะไรทำไมวันนี้ถึงเงียบ"พี่เหนือเชยคางฉันขึ้น จับหน้าให้หันไปสบตา ถามเสียงอ่อนโยน นึกว่าเขาจะดุเหมือนเมื่อกี้ซะอีก
ฉันสบตาเขา เม้มปากเป็นเส้นตรง อยู่ๆน้ำตาก็รื้นขึ้มาเมื่อเห็นว่าพี่เหนือเอาใจ อ่อนไหวขึ้นมาซะงั้น
"ยะ....อย่าร้อง"พี่เหนือดูตกใจ ดึงฉันเข้าไปกอดปลอบ
"อยู่ๆก็ร้องงง ฮืออ"ฉันบอกเสียงอู้อี้กับอกแกร่ง
"อือ อยู่ๆก็ร้อง เป็นอะไร"เขาก้มลงถาม ผละออกเช็ดน้ำตาให้ ฉันส่ายหน้าไปมาบอกเหตุผลไม่ได้ ก็มันอ่อนไหว
"อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่น ค่อยกลับไปคุยที่ห้อง ตอนนี้กินข้าวก่อน"พี่เหรือลูบหัวฉัน จับผมทัดหูให้อย่างอ่อนโยน
"อือ อยา
