“อื้ออออ” ดวงตากลมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อทำความคุ้นชินกับแสงของเช้าวันใหม่ ร่างขาวนวลเนียนบิดกายไล่ความเมื่อยขบออกจากร่างอย่างเช่นทุกวัน ความฝันแสนอบอุ่นของเมื่อคืนถูกตอกย้ำด้วยไอเย็นจากที่นอนด้านข้างว่าเธอเพียงแค่ฝันไปเท่านั้น เขาไม่ได้นอนอยู่ข้างเธอ
“ตื่นแล้วหรอ”
“…”
หญิงสาวมองภาพตรงหน้าด้วยความมึนงง สองเท้าหยุดชะงักกระทันหันจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ เมื่อครู่เธอคิดมาตลอดว่าเธอแค่ฝันว่าได้กอดเขาอยู่บนที่นอนทั้งคืน แต่เมื่อก้าวเท้าออกจากห้องกลับเจอร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังจัดอาหารกลิ่นหอมกรุ่นใส่จานอย่างตั้งใจ เขาเงยหน้าจากโต๊ะทานข้าวเล็กน้อยเพื่อทักทาย แต่เธอนี่สิเป็นใบ้ไปเรียบร้อย รอยยิ้มกว้างของขุนเขาที่ส่งมาราวกลับว่าก่อนหน้านี้เราไม่ได้ทะเลาะกันแต่อย่างใด
“มากินข้าวกัน” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ความอ่อนโยนที่ส่งผ่านแววตาของเขาทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอบอุ่นไม่น้อย
“ฮึกกก ฮือออ หายไ
