เลขาออกไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลสักพักใหญ่ กลับมาบอกผมว่าทุกอย่างเรียบร้อย ผมแต่งตัวเตรียมออกจากโรงพยาบาล แผลที่ร่างกายตอนนี้ไม่เจ็บเท่าความรู้สึกสูญเสียแม่และเสียผู้หญิงคนนั้นไปตลอดกาล ไม่ใช่ไม่รักเพียงแต่เข้าหน้าไม่ติด สานต่อลำบาก ความรู้ส่วนหนึ่งที่มีให้เธอมันแย่ไปแล้ว ปล่อยเธอไปมีอนาคตที่ดีก็แล้วกัน ให้เธอเกลียดผมไปซะ ไม่ต้องเจอกันอีก ยังมีคนดีที่พร้อมยืนเคียงข้างคนสวยและน่ารักแบบเธอ
“เดี๋ยวค่ะ เข้าไม่…” เสียงของเลขาโวยวายขณะที่ตัวผมเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ คงเป็นใครสักคนที่ไม่ได้มาดี ไม่อย่างนั้นฝนทิพย์ไม่มีทางโวยวาย
และเมื่อผมเปิดประตูห้องน้ำ ตัวผมก็ล้มลงพื้นด้วยแรงถีบเสียงดัง พลัก! ตุบ! ตับ! ใส่มาไม่ยั้ง ใบหน้าเนื้อตัวผมเละไปหมด แผลที่เพิ่งเย็บฉีกอีกรอบ ผมนอนให้ทำนิ่ง ๆ ก็ชา ๆ ดี กระทั่ง รปภ. บุรุษพยาบาลเข้ามาห้ามทุกอย่างถึงจบลง และผมก็ต้องไปทำแผลอีกรอบ คาดว่าผมคงจะเจอแบบนี้ไป
