บทที่ 112

1593 Words

"แต่...คุณแม่ครับ" "มีอะไรจ๊ะ" "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่" หญิงสาวคว้าแขนของเขาให้เดินตามเข้ามาในบ้านเพื่อตัดปัญหา รู้ดีที่เขาทำไปแบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากกลับบ้านตัวเองนักหนาหรอก แต่แค่อยากจะเอาคืนเธอ "วันนี้ฉันจำเป็นต้องค้างที่บ้าน" "แล้วคุณไม่คิดบ้างเหรอ​ ว่าผมก็จำเป็นต้องกลับไปค้างที่บ้านเหมือนกัน" "คุณมีเรื่องจำเป็นอะไรหรือคะ" ชายหนุ่มมองต่ำลงดูเสื้อผ้าตัวเอง เพราะบ้านเธอมีแต่ผู้หญิงคงไม่มีชุดผู้ชายให้เขายืมแน่ "ถ้าเป็นเรื่องนี้ คุณก็ใส่ชุดคลุมนอนก็ได้นี่คะ" เธอหมายถึงชุดคลุมใส่อาบน้ำเพราะมันตัวใหญ่เขาคงจะใส่ได้ "ไม่เอาผมไม่ชอบใส่ชุดคลุมนอน" "คุณเจ้าพิภพ" "ก็แค่ให้ผมกลับไปค้างบ้าน..คุณจะนอนที่นี่ก็นอนไปสิ" "ฉันบอกแม่แล้วว่าเราจะค้างที่นี่ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ" "ก็ได้..วันนี้ผมหายเจ็บแล้วพอดี" "ฉันไม่ได้หมายถึงให้ช่วยแบบนั้น" เธอรู้ได้ในทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร หญิงสาวเดินไปหยิบผ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD