ตอนที่ 95
สีหน้าของดีเลียนที่ปรากฏแก่สายตานั้นพอจะทำให้เจอรัลด์รู้ว่าพี่ชายกำลังอยู่ในอารมณ์ใด หนุ่มผู้น้องถอนใจออกมา ก่อนจะเดินไปทรุดกายนั่งข้างๆ
“ญะญ๋าไม่ยอมกลับมาหรือครับ”
คนถูกถามแค่นยิ้ม ดวงตาคมกริบซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ไม่มิดอีกแล้ว
“ตรงกันข้ามเจอรัลด์ แม่นั่นไม่ยอมพบหน้าฉันเลยต่างหาก”
“ถ้าไม่ยอมให้พบพี่ดีเลียนก็ขึ้นไปพบเองสิครับ ปกติผมเห็นพี่ชายของผมไม่เคยยอมให้สิ่งที่ต้องการหลุดรอดเงื้อมือไปเลยสักครั้งนี่ครับ”
ดีเลียนจ้องหน้าน้องชายนิ่ง น้ำแข็งที่ฉาบทับใบหน้าเอาไว้เริ่มสลายกลายเป็นความทุกข์ทรมาน
“หากพี่จะทำแบบนั้น พี่คงต้องบินตามแม่นั่นไปเมืองไทย”
เจอรัลด์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“พี่ดีเลียนหมายความว่า...”
“มินรญาหนีฉันไปเมืองไทยแล้ว หนีไปโดยไม่คิดจะฟังคำอธิบายจากฉันสักนิด”
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของดีเลียนทำให้เจอรัลด์อดเครียดไปด้วยไม่ได้
“ถึงจะไปไกลแค่ไหน แต
