“กล้ามากนะที่หนีหน้าฉันแบบนี้”
เจอรัลด์กระแทกเท้าเข้ามาในบ้านด้วยความหงุดหงิด และนั่นก็ทำให้มินรญากับดีเลียนที่กำลังยืนพลอดรักกันกระหนุงกระหนิงอดเอ่ยถามไม่ได้
“วันหยุดทั้งที ไม่ไปเที่ยวไหนหรือเจอรัลด์”
คนถูกถามหยุดเดิน และตัดสินใจเดินเข้าไปหยุดริมระเบียงที่พี่ชายและมินรญายืนกอดกันอยู่ ตอนนี้หัวใจของเขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับภาพที่เห็นตรงหน้า มีความความยินดีด้วยเท่านั้นที่ทั้งสองคนที่เขารักมีความสุข
“ผมเบื่อๆ เซ็งๆ ก็เลยไม่ได้ไปไหน”
“แล้วทำไมหน้าบูดล่ะ ใครทำให้โมโหมาอีก”
เจอรัลด์เกือบจะหลุดปากบอกชื่อของญาดามินทร์ออกไปอยู่แล้ว แต่ก็ยั้งเอาไว้ได้ทัน
“เปล่าหรอกครับ ผมแค่เซ็งๆ น่ะ เอ่อ ว่าแต่พี่ดีเลียนได้คนที่จะไปประจำสาขาที่เมืองไทยหรือยังครับ”
“ได้แล้ว อาทิตย์หน้าก็ถึงกำหนดเดินทางแล้วล่ะ ว่าแต่นายถามทำไม”
เจอรัลด์จ้องหน้าพี่ชายนิ่งนานด้วยสายตาจริงจัง
“ผมเปลี่ยนใจแล้วครับ ผมจะเป็
