ตอนที่ 110
“แต่สักวัน... เธอจะได้รู้ว่าสายตาที่เธอเชื่อมั่นกับมันนักหนาของเธอ มันจะทำให้เธอไม่มีฉันไปตลอดชีวิต มินรญา”
“พี่ดีเลียน... ญะญ๋าขอโทษ...”
แล้วน้ำตาก็ร่วงกราวลงมาอาบแก้ม ความรู้สึกผิดสาดซัดเข้าใส่หัวใจอย่างไม่ปรานี นี่หล่อนทำผิด มองผิดไปเสียทุกอย่าง มองข้ามคำพูดของดีเลียน และยังไล่เขากลับไปอย่างไม่ใยดีอีก
“พี่ดีเลียน... ยกโทษให้ญะญ๋าด้วยนะคะ”
“คุณญะญ๋าเชื่อคำพูดของซินดี้นะคะ ซินดี้ไม่ได้โกหกเลย”
ซินดี้ร้องวิงวอนมาตามสาย แต่มินรญาไม่ได้ตอบโต้คำใดออกไปอีก นอกจากตัดสายการสนทนาและทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
“ญะญ๋าโง่เอง โง่เองที่ไม่เชื่อคำพูดของพี่ ทั้งๆ ที่พี่อุตส่าห์ตามมาหาญะญ๋าถึงเมืองไทย”
มือบางยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งทะลัก ความรู้สึกผิดถล่มยับอยู่ภายในอกอย่างไร้ซึ่งความปรานี
“น้องญะญ๋าร้องไห้ทำไมหรือครับ”
เสียงของหัสบรรณทำใ
