“ฉันว่ามันดูเห็นแก่ตัวเกินไป ฉันทำแบบที่คุณขอไม่ได้หรอกค่ะ” ฉันบอกกับคนตรงหน้าที่กำลังส่งสายตาเว้าวอนมาที่ฉัน
ต่อให้เขาขอร้องมากกว่านี้ ฉันก็ไม่คิดจะทำ เพราะฉันมันคนพิการเดินไม่ได้ แถมความทรงจำยังเลือนหาย ต่อให้เขาบอกว่าเรารักกัน ฉันก็ไม่คิดจะดึงรั้งเขาไว้
“คนพิการอย่างฉันไม่มีค่าพอให้คุณเสียเวลาด้วยหรอกค่ะ คุณอย่ามายุ่งกับฉันเลยดีกว่า” ฉันปฏิเสธอีกครั้งด้วยประโยคเดิม เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรออกมา สิ่งที่เขาทำคือมองหน้าฉันด้วยสายตาที่ท้อแท้
“ถ้าคุณเข้าใจแล้วก็ช่วยปล่อยมือฉันด้วย ฉันจะถอ… ฮื้อ” ฉันยังไม่ทันได้พูดจบเขาก็ประกบริมฝีปากฉันด้วยปากของเขา
“อย่าคิดพูดอะไรที่ทำให้เค้าหงุดหงิดอีก หน้าที่ของเธอคือใส่แหวนวงนี้ไว้ และอยู่เฉยๆให้เค้าดูแล ถ้ายังพูดเรื่องไร้สาระจะไม่ใช่ปากที่ถูกประกบ เค้าจะเอาอย่างอื่นยัดปากเธอเลยคอยดู” เขาทำหน้าขรึมพร้อมพูดเสียงแข็ง หนำซ้ำยังเบนสายตาลงไปที่เป้าตัว
