‘มัวแต่ตามหาเรื่องราวในอดีต แล้วปัจจุบันกับอนาคตจะมีความสุขไหมลูก ในเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เราเห็นแล้วว่าเขารักและดูแลห่วงใยเรามากแค่ไหน หนูไม่เชื่อใจหลานยายเหรอลูก ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยายคิดว่าตาเมฆก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องอะไรนะ เขารักและเป็นห่วงหนูมากแค่ไหน หนูสัมผัสไม่ได้เหรอลูก ยายรู้ว่าหนูดีอยากได้ความทรงจำกลับคืนมา แต่ถ้ามันไม่กลับมา มันจะไม่เท่ากับว่าที่ผ่านมาหนูปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปเหรอ’
‘ลองคิดทบทวนดูนะ ความสุขของหนูอยู่ตรงหน้า แค่หนูเอื้อมมือคว้ามันก็จะมาเป็นของหนู ชีวิตคนเราเอาแน่เอานอนได้ที่ไหน ถ้ามัวแต่ตามหาอดีต กว่าจะตามเจอปัจจุบันของเราจะไม่หายไปเหรอ ยายรักหนูนะ’
นี่คือคำพูดของคุณยาย ซึ่งเป็นยายของนายบัลลังก์ คุณยายท่านเข้ามาพูดกับฉันประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าที่นายบัลลังก์จะเดินเข้ามาในห้อง
และคำพูดของคุณยายทำให้ฉันตาสว่าง เรื่องที่คุณยายพูดมันคือเรื่องจริงที่ฉันมองไม่เห
