“หอมจำเป็นต้องทำตามความต้องการของคุณย่าน่ะค่ะ”
มาริออสระบายยิ้มบาง แต่นัยน์ตากระด้างขึ้นมา “ความจำเป็นทำให้คนสองคนต้องมาผูกติดกันเอาไว้สินะครับ”
“ก็... คงใช่ค่ะ เพราะไม่ใช่แค่หอมคนเดียวที่อยู่กับความจำเป็น แต่ที่พี่เนลยอมจดทะเบียนสมรสกับหอมก็เพื่อที่ดินของคุณย่าเหมือนกัน ความจำเป็นผูกมัดเราทั้งคู่เอาไว้ด้วยกัน ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่ความจำเป็นจะคลายออกสักที”
เข็มหอมพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เศร้าหมองนัก
มาริออสหรี่ตามองคู่สนทนาอย่างพิจารณา “นี่คุณหอมไม่ได้รักพี่ชายของผมเลยหรือครับ”
เมื่อถูกถามตรงๆ แก้มนวลก็แดงก่ำขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่ก็จำต้องซ่อนความลับเอาไว้ภายใน
“คือหอม... หอม... ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เนลเกินไปกว่าความจำเป็นหรอกค่ะ”
“พี่เนลได้ยินคงไม่ชอบใจนัก”
มาริออสชวนหล่อนคุยแค่นั้นก็เงียบไปดื้อๆ จนบรรยากาศบนโต๊ะอาหารชวนอึดอัดเหลือเกิน
เข็มหอมพยายามกล้ำกลืนอาหารลง
