ผู้เป็นพี่ชายเดินมาทรุดนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานใหญ่ที่ด้านหลังมีเนโลคลิสนั่งอยู่
“เรื่องนั้นหรือครับ”
“ใช่” ดวงตาคมกริบของเพเรอคลิสจ้องน้องชายอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก
เนโลคลิสรู้ดีว่าพี่ชายกำลังรู้สึกยังไง
“ผมตัดสินใจแล้วครับพี่เพนน์”
“แต่พี่ว่านายควรคิดใหม่อีกครั้ง คิดให้รอบคอบกว่านี้”
ลมหายใจหนักหน่วงถูกปล่อยออกมาจากริมฝีปากเซ็กซี่ของเนโลคลิส
“พี่ไม่อยากก้าวก่ายสิ่งที่นายคิดหรอกนะ แต่พี่ว่าสิ่งที่นายกำลังทำอยู่มันไม่ถูกต้องนัก”
“ผมรู้ดีครับว่าพี่เพนน์เป็นห่วง แต่ผมตัดสินใจแล้วครับ”
“เพราะผู้หญิงคนนั้นหรือนายถึงได้ยอมที่จะเดินจากแผ่นดินกรีซไป เพื่อไปอยู่ในประเทศที่ตัวเองไม่คุ้นเคยมาก่อนน่ะ” เพเรอคลิสยังคงเป็นกังวลนัก
“ความจริงถ้านายจริงจังกับเด็กคนนั้น นายก็พาเธอมาอยู่ซะที่นี่ก็ได้ ไม่มีใครว่าอะไรอยู่แล้ว เราจะได้อยู่ด้วยกัน”
เนโลคลิสยิ้มบางๆ ก่อนจะส่ายหน้า “หอมรักบ้านของคุณย่าม
