วันเวลาหมุนผ่านไปเร็วเหลือเกิน เพราะแค่นอนร้องไห้ไม่กี่คืนก็ผ่านมาเกือบจะครึ่งเดือนแล้ว แต่ทำไมนะหัวใจของหล่อนยังหมุนวนอยู่ที่เดิม หมุนวนอยู่กับความเจ็บปวดปางตายนั้นไม่ยอมเคลื่อนผ่านไปไหน
เขา... เนโลคลิสยังคงเป็นปัญหาใหญ่ในหัวใจของหล่อนเช่นเดิม ทุกค่ำคืนยังคงมีแต่ภาพความทรงจำเกี่ยวกับเขา สัมผัสของเขาที่คุกคามให้หล่อนร่ำไห้เสมอมา หล่อนไม่เคยลืมเขา
ลืมไม่ได้... ลืมเขาไม่ได้จริงๆ
หยาดน้ำตาร่วงหล่นออกมาจากดวงตา จนแก้มนวลเปื้อน มือเล็กจำต้องรีบยกขึ้นป้ายทิ้ง และพยายามตั้งสติให้มากที่สุด
ตอนนี้หล่อนกำลังทำงาน... ในเวลาทำงานไม่อาจจะแสดงความอ่อนแอโหยหาออกไปได้ เพราะไม่อย่างนั้นหล่อนอาจจะถูกไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ผ่านการทดลองงานก็เป็นได้
เข็มหอมสูดลมหายใจลึกลงไปในปอด ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนมันออกมาช้าๆ เพื่อเรียกสติให้กับตัวเอง มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ทุกเวลาที่หล่อนเกิดนึกถึงเนโลคลิส
แม้จะพยายามสร้างรอย
