ความเหงาแผ่ซ่านเข้ามาครอบงำทุกอณูเนื้อ โต๊ะอาหารตัวยาวราคาแพงระยับมันช่างสร้างความโดดเดี่ยวให้กับหล่อนอย่างมหาศาลเหลือเกิน ทุกวัน ไม่ว่าบิดาจะมีนัดกับอีหนูคนไหน แต่ท่านก็จะต้องร่วมทานมื้อค่ำกับหล่อนไม่เคยขาด แต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว พ่อติดคุก เพราะการกระทำของท่านเอง หล่อนรู้ดีว่าพ่อสมควรได้รับโทษ แต่หัวใจของคนเป็นลูกเช่นหล่อนก็อดเจ็บปวดไม่ได้อยู่ดี
“คุณหนูคิดถึงพ่อเลี้ยงเหรอคะ”
หยาดน้ำตาใสๆ ที่ไหลผ่านแก้มนวลลงไปยังลำคอขาวผ่องของตันหยงทำให้ป้าสมศรีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
“ค่ะ หยงคิดถึงพ่อ...”
หล่อนเองก็คิดถึงเหมือนกัน เพราะถึงแม้พ่อเลี้ยงพิรุณจะเป็นคนไม่ดี ละโมบ โลภมาก แต่สำหรับคนในปกครอง พ่อเลี้ยงพิรุณดูแลอย่างดี หล่อนเองก็ที่มีชีวิตดีขึ้นไม่ต้องอดมื้อกินมื้อเหมือนเมื่อก่อนก็เพราะนายจ้างร่างท้วมคนนี้นี่แหละ
“รออีกหน่อย พ่อเลี้ยงก็จะได้รับอิสระค่ะ”
“ยี่สิบปี..
