ซาโกร่า วิลล่าคือบ้านของเขา ร่างกายของเขาอยู่ที่นี่ แต่หัวใจกลับอยู่กับใครบางคนที่ห่างไกลสุดขอบฟ้ากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม รอยยิ้มห่างหายไปจากชีวิต ถ้อยคำไร้เยื่อใยของญาดามินทร์ย้ำเตือนให้เขาเลิกหวังสิ่งใดอีก เกลียดตัวเองนักที่อ่อนแอ เกลียดตัวเองนักที่ปล่อยให้ความสิ้นหวังมากัดกินหัวใจ แต่ต่อจากนี้ไปเขาจะเงยหน้าสู้กับความเป็นจริงเสียที ความจริงที่ว่า
‘เขาไม่มีญาดามินทร์ในชีวิตอีกต่อไปแล้ว’
“พี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหม เจอรัลด์”
ภวังค์ของชายหนุ่มถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มของพี่ชายใหญ่แห่งซาโกร่า เขาเงยหน้าขึ้น ประสานสายตากับผู้มาเยือน และฝืนยิ้มบางๆ
“เชิญตามสบายครับ”
ดีเลียนทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลเข้มตัวตรงข้ามกับน้องชาย เขาเฝ้ามองเจอรัลด์มาหลายวันแล้ว และก็ได้เห็นความโศกเศร้าที่สะท้อนออกมาจากตัวของน้องชายมากมายเหลือเกิน แม้เจอรัลด์จะพยายามทำตัวเหมือนเดิม พยายามเข้มแข็งยังไง
