เช้าวันต่อมาเจอรัลด์ตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเมื่อยขบที่เกิดจากความใจร้ายของญาดามินทร์ ชายหนุ่มมองพื้นห้องที่ตัวเองใช้นอนมาตลอดทั้งคืนด้วยสายตาเบื่อหน่าย จากนั้นก็ลุกขึ้น เดินไปบิดขี้เกียจที่ขอบหน้าต่าง ฉับพลัน สายตาคมกริบของเขาก็มองไปเห็นญาดามินทร์ที่โต๊ะกลางสนามหญ้ากับผู้ชายคนหนึ่ง
เลือดในกายหนุ่มเดือดดาล ความเกรี้ยวกราดผสมผสานกับความหึงหวงจนทำให้เขากำหมัดแน่น กรามแกร่งขบกันจนขึ้นสันบวมเป่ง นัยน์ตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มยามนี้ลุกโชนไปด้วยไฟนรก
“เธอทำอย่างนี้ได้ยังไงญาดา... เธอกล้าคุยกับผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นหรือ”
นิสัยดั่งเดิมครอบงำจนเขาก้าวพ้นธรณีประตูห้อง แต่เสียงหนึ่งในสมองก็ร้องเตือนให้เขาใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ ชายหนุ่มหยุดเดิน และหมุนตัวกลับเข้ามาในห้อง เดินกลับไปกลับมาอย่างใช้ความคิด ใช่... เขาต้องมีสติ ต้องไม่ใช่อารมณ์อีกแล้ว
“ผมจะพยายามเป็นคนมีเหตุผล ญาดา...”
แล้ว
