เย็นวันนั้น.. ที่คฤหาสน์หลังงาม
รรรรรรโทรชวนรักนรินทร์มาทานข้าวเย็นที่บ้านด้วย เพราะไม่ได้เจอหน้าหลานสาวหลายวันแล้ว
"เรื่องงานมีปัญหาหรือเปล่า" แต่พอเจอกันดูหน้าของรักนรินทร์เหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ
"เปล่าค่ะ"
"น้าว่าย้ายมาพักด้วยกันที่บ้านนี้ดีกว่า อยู่ไกลหูไกลตาน้าเป็นห่วง" อย่างที่รู้กันอยู่ว่ารรรรรรเลี้ยงหลานสาวคนนี้มาตั้งแต่แบเบาะ และชื่อของรักนรินทร์เธอก็เป็นคนตั้งให้
"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย..บอกให้ก็ได้รักเครียดเรื่องงานนิดหน่อย" โกหกผู้ใหญ่จะบาปไหมเนี่ย เพราะรักนรินทร์ยังทำใจกับเรื่องนั้นไม่ได้ อุตส่าห์ห่วงแหนมา 20 กว่าปี
"เรารักงานนี้มากไม่ใช่เหรอลูก ถ้าอุปสรรคไม่หนักหนา เราก็ใช้ใจแก้มัน"
"ขอบคุณนะคะคุณน้า" รักนรินทร์โน้มใบหน้าลงไปแนบกับลำตัวของน้าสาว "รักกลับก่อนดีกว่าจะต้องได้ไปเตรียมแบบในการประชุมพรุ่งนี้ค่ะ"
"ถ้ามีอะไรให้น้าช่วย พูดมาได้เลยนะ" แม่ของรักนรินทร์โทรมาหาท
