ติ๊ก~ เสียงข้อความไลน์ดังขึ้นที่เครื่องของรชต ในขณะที่กำลังนั่งทานข้าวเที่ยงอยู่
น้ำหนาวพยายามที่จะไม่สนใจแล้ว แต่ก็อดไม่ได้เพราะเห็นเขาพิมพ์อะไรส่งกลับด้วยใบหน้าที่ดูจะปลื้มปริ่มมีความสุขเหลือเกิน ทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
"หนาวอิ่มแล้วค่ะ" หญิงสาววางช้อนลงแล้วก็เดินออกจากโรงอาหารไปแบบไม่รอ เพราะเขาดูจะไม่สนใจเธอเท่าไร
"อ้าว?" รชตรีบเก็บโทรศัพท์แล้วเดินตามออกมา "อิ่มได้ยังไงยังไม่ได้ทานเลย"
"สงสัยจะอิ่มรอยยิ้มของรุ่นพี่มั้งคะ คนที่ไลน์มาคงจะสำคัญมากเลยสินะ ถึงทำให้อารมณ์ดีได้ขนาดนั้น"
"พี่คุยไลน์กลุ่มกับเพื่อน ไม่เชื่อก็เปิดดูสิ" เขายื่นโทรศัพท์ให้เธอเช็คดู แต่ใครจะกล้าไปเช็คโทรศัพท์ของเขาล่ะ
"คุยกับเพื่อนต้องอารมณ์ดีขนาดนั้นเลยหรือคะ"
"อย่าบอกนะว่าเราคิดว่าพี่คุยกับใคร"
"ก็คงคุยกับคนที่ ให้พี่เมมเบอร์ให้มั้งคะ" เธอยังจำตอนที่เดินออกมาจากห้องเรียนได้ดี
"พี่ไม่ได้ให้เบอร์พี่สัก
